U kent het verhaal vast wel: toen de dag van het Pinksterfeest was aangebroken, waren allen bij elkaar. Plotseling klonk er uit de hemel het geluid als van een hevige windvlaag. Een verhaal van wind, vuur en tongen in vele verschillende talen (Handelingen 2: 1-24). Een verhaal van lang geleden.
Maar ook vandaag de dag is de Geest van God als een soort begeleider in ieder mens aanwezig.
Franciscus van Assisi leefde met en vanuit die wetenschap. Hij ervoer de leiding van Gods Geest, en dat kon je zien aan wie hij was. Zo kon hij alles loslaten: bezit, verwachtingen, vooroordelen; stond hij open voor wat op zijn pad kwam, en leefde hij vanuit het besef dat Gods Geest hem zou leiden. We kunnen ook vandaag nog veel van zijn voorbeeld leren.
Er is een leuk kort verhaal over die Geest in ons mensen. Ieder mens mag erop vertrouwen dat er een vonkje diep van binnen in hem of haar verborgen is.
Toen God zijn scheppingswerk had voltooid, besloot hij om voor de mens iets van zijn goddelijk wezen achter te laten. Namelijk een vonk van zijn wezen als een belofte aan de mens, wanneer deze zich zou inspannen op God te lijken.
Daarom zocht God naar een plaats om deze heilige vonk te verbergen. Want, zo dacht God, wat de mens al te gemakkelijk zal vinden, zal hij ook niet naar waarde weten te schatten.
"Dan moet U de vonk op de hoogste bergtop van de wereld verstoppen", zei een van de raadgevers. Maar God schudde zijn hoofd. "Nee, want de mens is een avontuurlijk schepsel en hij zal vlug genoeg leren om de hoogste toppen der bergen te beklimmen."
"Verberg hem dan, o Eeuwige, in de diepten van de aarde", vervolgde een andere raadsman. "Ik denk het niet", zei God, "want op een dag zal de mens ontdekken dat hij kan graven naar de diepste diepte van de aarde."
"Waarom dan niet midden in de zee, meester", zei weer een ander. Maar God schudde zijn hoofd: "Ik heb de mens verstand gegeven en op een zekere dag zal hij het gebruiken om schepen te bouwen en de grootste oceanen te bevaren."
"Waar dan, meester?" vroegen zijn raadgevers. Toen glimlachte God en zei: "Ik zal hem op de meest ontoegankelijke plaats verbergen, de enige plaats waar de mens hem nooit zal zoeken. Ik zal hem diep in de mens zelf verbergen."
Franciscus leefde vanuit dit besef en velen volgden hem. Belangrijk hierbij is dat je de stilte zoekt, dat er periodes of momenten zijn waarop je stil wordt, stilvalt en openstaat voor die liefdevolle stem diep van binnen.
Leven vanuit die vonk, leven vanuit God: we zien het bij vele figuren uit de Bijbel. We kennen de verhalen over Abraham, Mozes, en Jezus; over Ruth die Naomi bijstond. Overgave om naast de ander te staan, we zien het aan de manier waarop Franciscus leefde. Hoe hij opkwam voor mens en dier, voor de aarde en alles erop en eraan. Ook vandaag de dag kunnen we het waarmaken, kunnen we leven vanuit die vonk. Die diep vanbinnen in ons verborgen ligt. Zo kunnen we er zijn voor de ander, en voor de aarde; en iedere dag het verschil maken.