De afbeelding hiernaast gaat over de komst van Christus in onze wereld. Wellicht ziet u de foetus, het kind in de baarmoeder van de wereldbol. Advent is een tijd van verwachten, van dromen, van hopen met een open blik naar de toekomst.
De Bijbel vertelt ons het verhaal van God die in het begin de aarde schiep en het verhaal over zijn zoon die ons liet zien dat in de mens God geboren kan worden. Dat in élk mens het goddelijke geboren kan worden. We kijken er smachtend naar uit. Licht in donkere tijden, licht in een donkere wereld, vol verwachting en hoop. Advent is een tijd van dromen, een zwangere aarde in barensnood.
Waar zien we het licht geboren worden, waar licht de wereld op? Daar waar dat mooie lied gezongen wordt:
“Wek mijn zachtheid weer,
geef mij terug de ogen van een kind.
Dat ik zie wat is
en mij toevertrouw
en het licht niet haat...”
Daar waar mensen durven dromen, waar mensen beseffen dat het anders kan in deze wereld. Dat we andere, nieuwe wegen in moeten slaan, méér dan het gewone moeten doen. Het kerstverhaal vertelt ons het geboorteverhaal van een radicale vernieuwer bij uitstek, Jezus van Nazareth. Hij is door velen nagevolgd.
Afbeelding: Gerda Smelik, artway.nl
Ik moet denken aan dat mooie verhaal van Franciscus en de wolf. Ook hij was een radicale vernieuwer en wees andere wegen:
Franciscus verbleef enige tijd in Gubbio, een stad waar de mensen doodsbang waren voor een angstaanjagende en bloeddorstige wolf. Deze wolf kwam dikwijls in de buurt en verslond dan dieren en mensen. Mensen verlieten, als ze dat al durfden, slechts bewapend de stad.
Franciscus besloot naar de wolf toe te gaan. Hij sloeg een kruis en verliet de stad. Zijn broeders aarzelden, maar Franciscus bleef richting de wolf lopen, terwijl de vele getuigen uit de stad hem op afstand in de gaten hielden. De wolf rende met opengesperde muil op Franciscus af, maar toen hij vlakbij was maakte Franciscus een kruisteken over hem en riep: “Kom hier, broeder wolf. In Christus’ naam beveel ik je noch mij noch iemand anders kwaad te doen.”
Het wonder gebeurde en de wolf ging als een lam aan Franciscus’ voeten liggen. Franciscus zei de wolf dat hij veel schade had veroorzaakt door schepselen van God te doden zonder toestemming, waarmee hij gelijk stond aan een rover of een moordenaar. “Alle mensen klagen over je en zijn je vijandig gezind, maar ik wil vrede sluiten tussen jou en hen, broeder wolf.” Franciscus sprak met de wolf af dat het volk hem zou vergeven en dat de wolf niemand meer kwaad zou doen.
Het volk van Gubbio zou hem voortaan te eten geven, zodat hij niet meer uit honger hoefde te doden. Met het oprichten van de rechtervoorpoot bevestigde de wolf het verbond. De wolf liep met Franciscus mee de stad in. Franciscus hield een preek waarin hij de mensen opriep zich tot God te bekeren en meer bezorgd te zijn om het heil van hun ziel dan bang te zijn voor een dier dat alleen het lichaam kan doden. Het volk stemde ermee in de wolf voortaan te voeren.
De wolf heeft nog twee jaar geleefd en ging langs de huizen om te bedelen, zonder iemand kwaad te doen en zonder dat hem kwaad geschiedde. De wolf stierf en de mensen vonden dat heel jammer, omdat ze nu niet meer dagelijks zouden worden herinnerd aan alles wat Franciscus voor hen had gedaan.
Ook wij kunnen dat: nieuwe wegen inslaan, méér doen dan het gewone. Misschien niet zo groots als Franciscus, maar bescheidener van aard. Alles helpt.
Vol verwachting en beseffend dat elke inzet nodig is, ook die van jou en mij, gaan we onze weg naar Kerst.
Een goede tocht!